Het verhaal is al af voordat je iemand hebt gesproken.
Als verslaggever voor de regionale omroep was dat simpelweg hoe ik regelmatig werkte.
Het item stond vast. De voiceoverteksten waren klaar. De conclusie was er al. Ik had alleen nog quotes nodig die dat verhaal bevestigden.
Ik ging naar locatie om de lege plekken op te vullen.
Vorige week vertelde ik dat aan een groep jongerenwerkers, sociaal werkers en directie van een welzijnsorganisatie. Ik liet ze een conceptscript zien: vechtpartij, jongeren aangehouden, gemeente investeert in jongerenwerk. Drie quote-placeholders. Alles klaar. Alleen de namen nog niet.
De zaal viel stil.
Want dit is hoe het vaak werkt.
Je verhaal past in een frame dat al klaar stond voordat de journalist jou belde. Dat frame bepaalt welke quote gebruikt wordt, welke context wegvalt, welk woord in de krant terechtkomt.
Wat het ook betekent: je kunt wachten tot de journalist belt. Of je kunt eerder zijn met je eigen verhaal, in je eigen woorden, via je eigen kanalen.