De afgelopen weken heb ik de zin “de mensen thuis” zo veel gehoord tijdens debatten tussen de lijsttrekkers.
“De mensen thuis kunnen hier niets mee”
“De mensen thuis begrijpen dit niet”
“De mensen thuis hebben er recht op om dat te weten…”
Gaat dit over mij?
Wat ik mij inmiddels afvraag: wie zijn de mensen thuis?
Is dat één groep?
Zijn dat stemmers van een specifieke partij of zijn het juist de zwevende kiezers?
Ben ik “de mensen thuis”?
Ik merk dat ik mij stoor aan deze uitspraak.
Ik hoor iets wat, zoals zoveel tijdens een campagne, vooraf bedacht is.
“We moeten in het debat de kijkers betrekken bij wat we zeggen”
“Ja, laten we ze rechtstreeks aanspreken”
“Hoe dan?”
“Laten we onze bijdrage beginnen met: de mensen thuis…”
Mensen met een missie
Ik mis de politici die met een betoog mensen kunnen raken.
Die met hun verhaal, hun visie op de toekomst van ons land, zich kunnen verbinden met het publiek.
Die geloven in hun eigen standpunt en dat niet continu toetsen bij de mensen thuis.
Die de mensen thuis aanspreken zonder ze te benoemen.
Ik voel mij niet aangesproken als er op tv een lijsttrekker zegt “de mensen thuis”.
Jullie wel?
—
Foto: rtl.nl
Bovenstaande tekst is eerder gepubliceerd op linkedin.